กระต่ายกับเต่า

ที่ชายป่าริมลำธาร กระต่าย วิ่งได้เร็วที่สุดในหมู่เพื่อน ๆ ทุกเช้าเขาจะวิ่งวนรอบทุ่งหญ้าแล้วคุยโวเสียงดังว่า “ไม่มีใครวิ่งชนะฉันได้หรอก”

เต่าน้อย ได้ยินเข้าก็ค่อย ๆ เดินเข้ามาแล้วบอกว่า “ถ้าอย่างนั้น เรามาแข่งกันไหม” กระต่าย หัวเราะจนท้องคัดท้องแข็ง แต่ก็ตกลง

เช้าวันรุ่งขึ้น เพื่อน ๆ ในป่ามารวมตัวกันที่เส้นเริ่มต้น พอนกฮูกส่งสัญญาณ กระต่าย ก็พุ่งออกไปจนลับตา ส่วน เต่าน้อย ค่อย ๆ ก้าวไปทีละก้าว

วิ่งไปได้ครึ่งทาง กระต่าย หันกลับไปมอง ไม่เห็นใครตามมาสักตัว เขาจึงคิดว่า “พักสักหน่อยคงไม่เป็นไร” แล้วเอนตัวลงใต้ต้นไม้ใหญ่ จนเผลอหลับไป

ลมเย็น ๆ พัดผ่านทำให้ กระต่าย หลับสนิท ระหว่างนั้น เต่าน้อย ก็ยังคงเดินต่อไปเรื่อย ๆ ไม่หยุดพัก แล้วค่อย ๆ ผ่านต้นไม้ต้นนั้นไปอย่างเงียบ ๆ

เมื่อ กระต่าย ตื่นขึ้นและวิ่งสุดแรงไปจนถึงเส้นชัย เขาก็เห็น เต่าน้อย ยืนยิ้มรออยู่ตรงนั้นแล้ว